Zastanawiam się dlaczego nikt dorosły nie kopnął mnie w tyłek, kiedy, nie będąc do końca świadomą wagi swoich słów, poinformowałam wszystkich wszem i wobec, że nie mam zamiaru kontynuować nauki, za to zamierzam znaleźć dobrze płatną pracę i się usamodzielnić. Żałuję, że nikt się na ten czyn nie odważył, bo kopniak mi się należał (a nawet był potrzebny!), byle tylko mocny. No cóż, czasu się jednak nie cofnie, a ja muszę stawić czoło konsekwencją podjętej przeze mnie niedojrzałej decyzji.
Nie mogę jednak znowu tak narzekać nad swoim losem, bo przecież miałam szczęście, że rzeczywiście szybko i bez żadnych problemów znalazłam dobrze płatną pracę, w dodatku taką, w której się za dużo nie robię. Dodatkowym plusem jest fakt, że zarabiam własne pieniądze. Póki co nie zamierzam jeszcze szukać mieszkania, skoro nie ma takiej potrzeby. Przypuszczam, że rozstanie z moim tonącym w błękicie pokojem byłoby bardzo trudnym zadaniem. Może niemożliwym. Przynajmniej na dzień dzisiejszy.
Bycie dorosłym nie jest wcale fajne, gdy ma się tak mało czasu wolnego dla siebie i dla swojej rodziny, nie wspominając o przyjaciołach.
Ale każdy przecież musi dorosnąć. Prędzej czy później.
Nie mogę żałować, że u mnie nastąpiło to prędzej.